Geçmişin Adaleti

Devletin haktan ve adaletten daha yüksek bir menfaati olamaz.

İlk derece mahkemesinin, AYM’nin Tayfun Kahraman kararını tanımaması hukuk devletine başkaldırmaktır.

AYM’nin “süper temyiz gibi karar verdiğini”, “yetki gaspı” yaptığını takdir edecek olan ilk derece mahkemesi değildir.

Eğer mahkemenin bu yorumu kabul edilecek olursa her mahkeme üst mahkemelerin kararlarına kendince mazaretler bularak uymamazlık eder ki mazallah o zaman yargı mekanizması lunaparka döner.

Ve eminin hiç kimse lunaparkı andıran bir yargı mekanizmasının adalet dağıttığı bir ülkede yaşamak istemez.

İnşallah tüm vatandaşlar için AYM ve AİHM kararları bir an önce uygulanır ve Türkiye bir nefes alır.

Şimdi gelelim işin zor kısmına;

Cumhuriyet tarihi boyunca işlerine gelmediğinde hiç çekinmeden, hukukun çiğnenmesine binbir mazeret üretip; kâh ‘dönemin şartları’ kâh ‘devletin menfaati’, kâh ‘ama Ulu Önder’ deyip hukuksuzlukları, Anayasa tanımazlıkları gerekçelendirenler  şimdi  olan bitene itiraz ediyor.

Çünkü öteden beri aynı şeyi yaşadığımızı anlayacak bilgiye de kapasiteye de sahip değiller maalesef. Bazılarının da bunu söyleyebilecek entelektüel cesaretleri yok.

Her şeyin şimdi ve burada olduğunu zannediyorlar. Ama toplumsal / siyasal olaylarda hiç bir şey şimdi ve burada yaşanmıyor.

Aslında yaşananlar tam da onların ‘dönemin şartları’ deyip, ‘vatan meselesi’ deyip alkışladıkları, hadi bilemedin görmezden geldikleri, umursamadıkları hukuksuzluklara benziyor.

Devlet içinde bir çete meşru hükümetle kavgaya tutuştu, sokakları karıştırdı, darbe yapmaya kalktı, Cumhurbaşkanı’nı dahi öldürmeye teşebbüs etti. Ve devlet meseleye el koydu. “İstiklal Mahkemesi” kuruldu. Kimsenin gözünün yaşına bakmıyor. Anayasayı tanımıyor. Dönemin şartları ve devletin menfaati bunu gerektiriyor.

Nasıl tanıdık geldi mi?

Bu sorunun muhatapları tarihi Yılmaz Özdil’den öğrendikleri için kastedileni anlamamış olabilirler ama yapacak bir şey yok. Sorun da tam olarak bu zaten.

Adalet belki de bugüne has bir kavram değildir. Belki de geçmişe adaletle bakmadan bugün de adaleti tesis etmek mümkün olmuyordur.

Gerçekle yüzleşmek, anlamaya çalışmak, hakkaniyetli bir değerlendirme yapmak ve tarihin asla ‘tarih’ olmadığı, nasıl insanın geçmişi peşini bırakmıyorsa, toplumların geçmişinin de peşini bırakmadığını anlamak gerekiyor sanırım.

Aslında 100 yıldır dönüp dolaşıp aynı şeyleri yaşadığımızı, ‘hukuk, hukuk’ demekle hukukun gelmediğini, ‘demokrasi, demokrasi’ demekle, demokrasi’nin gelmediğini; devleti arkamıza alıp birbirimize kimlik, inanç, önder, lider, tarih, gelecek tasavvuru ve yaşam biçimi dayatarak asla adil ve müreffeh bir ülke olamayacağımızı anlamamız gerekiyor.

Bu ülkede hiç kimse dindar / müslüman / muhafazakar olmak zorunda olmadığı gibi hiç kimse de  seküler / kemalist / atarürkçü olmak zorunda da değil.

İsteyen halloween kutlayacak, isteyen zikir çekecek. İsteyen namaz kılacak isteyen yoga yapacak. İsteyen hepsini birden yapacak. (Böyle tanıdıklarım var. 🤷🏻‍♂️)

Farklı kesimler birbirini eleştirecek, topa tutacak, şiddet olmaksızın protesto edecek, hatta hakaret dahi edecek ama toplumsal barışın sihirli formülü; DEVLET TARAF OLMAYACAK.

Devlet dindar nesil de Atatürkçü nesil de yetiştirmeye kalkmayacak.

Devletin bir fikrin ya da inancın etrafında nesiller yetiştirme iddiasının nasıl altının boş olduğunu iki kez yaşayıp tecrübe ettik. On yıllar boyunca Atatürkçü nesiller yetiştirmeye çalıştı devlet fakat tam tersine bir reaksiyonla gençlik arasında cemaatlerin sohbetlerine gitmek, örtünmek, muhafazakar değerlere sahip çıkmak popüler oldu. Sonra dindar nesil yetiştirmeye çalıştı devlet bu sefer yine toplumda gözle görülür bir reaksiyon oluştu. Gençler bu sefer de Atatürk’e, sekülerliğe, hatta deizme ve ateizme meyletmeye başladı.

Devlet hukuk devleti olmayınca ve demokratik kültürü merkeze alan bir sosyal ve siyasal yapı tesis edilemeyince böye oluyor maalesef. Toplum tenis topu gibi bir o oyuncunun bir bu oyuncunun raketine vurup karşı sahaya savruluyor.

Formül belli;

Hukuk devleti tüm vatandaşlarının inançları, yaşam biçimleri ve tercihleri karşısında nötr olacak.

İlla bir gençlik yetiştirmeye çalışacaksa devlet; okuyan, soran, merak eden, itiraz eden; haklarının ve sorumluluklarının bilincinde kibar ve cesur gençler yetiştirmeye çalışacak.

Biri devlet gücünü ele geçirip toplumun bir kesimini baskı altına almaya kalkarsa güç sahiplerini kendinden görüp bıyık altından sırıtanların aslında kendini kandırdığını anlayabilen; bumerang misali kötülüklerin bir gün gelip kendini de bulacağı ferasetine ve şuuruna sahip bir gençlik.

İşte o zaman kimse AYM kararına rağmen hapiste tutulamaz. AYM kararına gerek yok. Hiç kimse demokratik haklarını kullanıp gösteri yürüyüşü yaptığı için hapse atılmaz.

Ama gösteri yürüyüşü yapmanın hak olduğunu savunurken ‘dini inanç etrafında örgütlenme hakkı’ diye bir hakkın varlığı size yük geliyorsa demokrasinin nasıl bir şey olduğuna ve batılı ülkelerin nasıl toplumsal barışlarını tesis ettiklerine dair biraz daha kafa yormanızı tavsiye ederim.

Ama yok biz kafa yoramayız, hayata gözlerimizi açtığımız günden beri bize anlatılan masallara inanmayı tercih ediyoruz, kafamız böyle gayet rahat; biz hep doğru yaptık onlar hep yanlış yaptı. Bize yapılanın daha beterini yapacağız. Herkes Atatürkçü, herkes seküler, herkes ‘çağdaş’ ve ‘ilerici’, olacak. Dindarlıkmış, Kürtlükmüş, cemaatmiş, tarikatmış, imamhatipmiş biz anlamayız ‘kurucu değerlere’ aykırı işlerin kamusal alanda görünümüne tahammül edemiyoruz; eğitim sistemi gençleri ’Cumhuriyet değerlerine’ bağlı, Atatürkçü, seküler, ‘çağdaş ve aydın’ yetiştirmeli, ‘Atam bunların kafasını iyi ezememiş.’ diyenler eğer çoğunluktaysa çok üzülerek söylemek zorundayım ki toplum olarak daha zor günler bizi bekliyor demektir.

İktidarlar değişip de zihniyetler aynı kaldığında o ülkede hiç bir şey değişmiyor maalesef.

Türkiye’nin değişmesini isteyen işe kendini değiştirmekle başlasın.

Yorumlar

Bu blogdaki popüler yayınlar

Demokratlar Nerde?

Bir Cumhuriyet Yazısı; Türkiye’yi Aferistlere Yedirecek Miyiz?

Münfesih