Geçmişin Adaleti
Devletin haktan ve adaletten daha yüksek bir menfaati olamaz.
İlk derece mahkemesinin, AYM’nin
Tayfun Kahraman kararını tanımaması hukuk devletine başkaldırmaktır.
AYM’nin “süper temyiz gibi karar
verdiğini”, “yetki gaspı” yaptığını takdir edecek olan ilk derece mahkemesi
değildir.
Eğer mahkemenin bu yorumu kabul
edilecek olursa her mahkeme üst mahkemelerin kararlarına kendince mazaretler
bularak uymamazlık eder ki mazallah o zaman yargı mekanizması lunaparka döner.
Ve eminin hiç kimse lunaparkı
andıran bir yargı mekanizmasının adalet dağıttığı bir ülkede yaşamak istemez.
İnşallah tüm vatandaşlar için AYM
ve AİHM kararları bir an önce uygulanır ve Türkiye bir nefes alır.
Şimdi gelelim işin zor kısmına;
Cumhuriyet tarihi boyunca
işlerine gelmediğinde hiç çekinmeden, hukukun çiğnenmesine binbir mazeret
üretip; kâh ‘dönemin şartları’ kâh ‘devletin menfaati’, kâh ‘ama Ulu Önder’
deyip hukuksuzlukları, Anayasa tanımazlıkları gerekçelendirenler şimdi
olan bitene itiraz ediyor.
Çünkü öteden beri aynı şeyi
yaşadığımızı anlayacak bilgiye de kapasiteye de sahip değiller maalesef.
Bazılarının da bunu söyleyebilecek entelektüel cesaretleri yok.
Her şeyin şimdi ve burada
olduğunu zannediyorlar. Ama toplumsal / siyasal olaylarda hiç bir şey şimdi ve
burada yaşanmıyor.
Aslında yaşananlar tam da onların
‘dönemin şartları’ deyip, ‘vatan meselesi’ deyip alkışladıkları, hadi bilemedin
görmezden geldikleri, umursamadıkları hukuksuzluklara benziyor.
Devlet içinde bir çete meşru
hükümetle kavgaya tutuştu, sokakları karıştırdı, darbe yapmaya kalktı,
Cumhurbaşkanı’nı dahi öldürmeye teşebbüs etti. Ve devlet meseleye el koydu. “İstiklal
Mahkemesi” kuruldu. Kimsenin gözünün yaşına bakmıyor. Anayasayı tanımıyor. Dönemin
şartları ve devletin menfaati bunu gerektiriyor.
Nasıl tanıdık geldi mi?
Bu sorunun muhatapları tarihi
Yılmaz Özdil’den öğrendikleri için kastedileni anlamamış olabilirler ama
yapacak bir şey yok. Sorun da tam olarak bu zaten.
Adalet belki de bugüne has bir
kavram değildir. Belki de geçmişe adaletle bakmadan bugün de adaleti tesis
etmek mümkün olmuyordur.
Gerçekle yüzleşmek, anlamaya
çalışmak, hakkaniyetli bir değerlendirme yapmak ve tarihin asla ‘tarih’
olmadığı, nasıl insanın geçmişi peşini bırakmıyorsa, toplumların geçmişinin de
peşini bırakmadığını anlamak gerekiyor sanırım.
Aslında 100 yıldır dönüp dolaşıp
aynı şeyleri yaşadığımızı, ‘hukuk, hukuk’ demekle hukukun gelmediğini,
‘demokrasi, demokrasi’ demekle, demokrasi’nin gelmediğini; devleti arkamıza
alıp birbirimize kimlik, inanç, önder, lider, tarih, gelecek tasavvuru ve yaşam
biçimi dayatarak asla adil ve müreffeh bir ülke olamayacağımızı anlamamız
gerekiyor.
Bu ülkede hiç kimse dindar /
müslüman / muhafazakar olmak zorunda olmadığı gibi hiç kimse de seküler / kemalist / atarürkçü olmak zorunda da değil.
İsteyen halloween kutlayacak,
isteyen zikir çekecek. İsteyen namaz kılacak isteyen yoga yapacak. İsteyen
hepsini birden yapacak. (Böyle tanıdıklarım var. 🤷🏻♂️)
Farklı kesimler birbirini
eleştirecek, topa tutacak, şiddet olmaksızın protesto edecek, hatta hakaret dahi
edecek ama toplumsal barışın sihirli formülü; DEVLET TARAF OLMAYACAK.
Devlet dindar nesil de Atatürkçü
nesil de yetiştirmeye kalkmayacak.
Devletin bir fikrin ya da inancın
etrafında nesiller yetiştirme iddiasının nasıl altının boş olduğunu iki kez
yaşayıp tecrübe ettik. On yıllar boyunca Atatürkçü nesiller yetiştirmeye
çalıştı devlet fakat tam tersine bir reaksiyonla gençlik arasında cemaatlerin
sohbetlerine gitmek, örtünmek, muhafazakar değerlere sahip çıkmak popüler oldu.
Sonra dindar nesil yetiştirmeye çalıştı devlet bu sefer yine toplumda gözle
görülür bir reaksiyon oluştu. Gençler bu sefer de Atatürk’e, sekülerliğe, hatta
deizme ve ateizme meyletmeye başladı.
Devlet hukuk devleti olmayınca ve
demokratik kültürü merkeze alan bir sosyal ve siyasal yapı tesis edilemeyince
böye oluyor maalesef. Toplum tenis topu gibi bir o oyuncunun bir bu oyuncunun
raketine vurup karşı sahaya savruluyor.
Formül belli;
Hukuk devleti tüm vatandaşlarının
inançları, yaşam biçimleri ve tercihleri karşısında nötr olacak.
İlla bir gençlik yetiştirmeye
çalışacaksa devlet; okuyan, soran, merak eden, itiraz eden; haklarının ve
sorumluluklarının bilincinde kibar ve cesur gençler yetiştirmeye çalışacak.
Biri devlet gücünü ele geçirip
toplumun bir kesimini baskı altına almaya kalkarsa güç sahiplerini kendinden
görüp bıyık altından sırıtanların aslında kendini kandırdığını anlayabilen;
bumerang misali kötülüklerin bir gün gelip kendini de bulacağı ferasetine ve
şuuruna sahip bir gençlik.
İşte o zaman kimse AYM kararına
rağmen hapiste tutulamaz. AYM kararına gerek yok. Hiç kimse demokratik
haklarını kullanıp gösteri yürüyüşü yaptığı için hapse atılmaz.
Ama gösteri yürüyüşü yapmanın hak
olduğunu savunurken ‘dini inanç etrafında örgütlenme hakkı’ diye bir hakkın
varlığı size yük geliyorsa demokrasinin nasıl bir şey olduğuna ve batılı
ülkelerin nasıl toplumsal barışlarını tesis ettiklerine dair biraz daha kafa
yormanızı tavsiye ederim.
Ama yok biz kafa yoramayız,
hayata gözlerimizi açtığımız günden beri bize anlatılan masallara inanmayı
tercih ediyoruz, kafamız böyle gayet rahat; biz hep doğru yaptık onlar hep
yanlış yaptı. Bize yapılanın daha beterini yapacağız. Herkes Atatürkçü, herkes
seküler, herkes ‘çağdaş’ ve ‘ilerici’, olacak. Dindarlıkmış, Kürtlükmüş,
cemaatmiş, tarikatmış, imamhatipmiş biz anlamayız ‘kurucu değerlere’ aykırı
işlerin kamusal alanda görünümüne tahammül edemiyoruz; eğitim sistemi gençleri
’Cumhuriyet değerlerine’ bağlı, Atatürkçü, seküler, ‘çağdaş ve aydın’
yetiştirmeli, ‘Atam bunların kafasını iyi ezememiş.’ diyenler eğer
çoğunluktaysa çok üzülerek söylemek zorundayım ki toplum olarak daha zor günler
bizi bekliyor demektir.
İktidarlar değişip de zihniyetler
aynı kaldığında o ülkede hiç bir şey değişmiyor maalesef.
Türkiye’nin değişmesini isteyen
işe kendini değiştirmekle başlasın.
Yorumlar
Yorum Gönder