Kayıtlar

Bir Cumhuriyet Yazısı; Türkiye’yi Aferistlere Yedirecek Miyiz?

Kemal Tahir   1930’ların Türkiye’sini Serbest Cumhuriyet Fırkası (SCF) etrafında gelişen olaylar üzerinden ele aldığı Yol Ayrımı kitabında Ankara’daki çıkar gruplarına, İş Bankası etrafında yoğunlaşan yolsuzluk iddialarına ve iş adamlarını haraca bağlayan siyasetçilere de yer yer değinerek şöyle der; ‘’ İlk aferizm fesadı Ankara’da iş takip etmeye gelenleri haraca kesmekle başlamıştır. Adam, ya zayıf bakanlara söz geçirenlerle ortak olacak yahut kazancından olacak.” Şevket Süreyya Ademir İkinci Adam kitabında ; ‘’İş Bankası’nın kuruluşu sırasında, Gazi’nin de takdir ve teşviklerinde yer alan iyi niyetlerin yanında, bir taraftan da memlekette, devlete arkasını vererek, devlet nüfuz ve imkanlarından faydalanan birtakım affairiste temayüllerin, yani işadamlığı, çeşitli yollardan iş takipçiliği, zayıf ruhlu insanların menfaatlerine göre işletilen tesis cereyanlarının da belirdiği bir gerçektir. Hemen hiçbiri iş aleminden gelmeyen, hemen hepsi de eski mücadele günlerinin asker, idarec...

Demokratlar Nerde?

  1- Son günlerde okullarda çalan ilahiler, ramazan süslemeleri ve İstanbul’da bir okulda çocuklara attırılan cihatçı selefi sloganlar tartışma konusu. Çoğu zaman olduğu gibi bu tartışmada da en çok sesi çıkanlar her iki tarafın da marjinalleri oluyor. En çok bağıran, en ağır konuşan, en cevval ve en sınır tanımaz olanların alevlendirdiği tartışmalarda maalesef makulun sesi duyulmuyor.   2- Herkes için adalet ve özgürlük isteyenler; huzur ve refahı kendi mahallesi için değil tüm Türkiye için hak görenler; adaletin sadece kendisi gibi yaşayanlar için değil herkes için hayati olduğuna inanalar ve toplumsal barışın ve refahın da ancak böyle tesis edilebilceğini bilenler bugünün kısık sesleri maalesef. 3- Olsun, kısık sesle de olsa söyleyelim. Eskiden Ramazan evlere, sokaklara, dükkanlara, TV ekranlarına bile gelirdi ama “laik bir devlet kurumu olan okullara” gelmezdi. Sanki hayatımızda Ramazan ayı, dini bayram gibi şeyler yokmuş gibi yapılırdı. Mazallah laikliğe zeval gelebilirdi...

Münfesih

9 yıllık haksız bir mahpusluğun ardından Demirtaş’ın tahliyesi barış sürecine de demokrasi mücadelesine de güç katar. Devlet Bahçeli’nin AİHM’in Demirtaş kararına uyulması çağrısı her açıdan çok kıymetli. Yalnız bir konunun altını çizmekte yarar var. Bu çağrı ‘AİHM kararlarına uyulması’ çağrısı değildir. Sadece ‘Demirtaş hakkındaki AİHM kararına’ uyulması çağrısıdır. Ama olsun bu da bir şeydir. İktidar bloğunun Ak Parti cenahında kimsecikler ağzını açmazken Bahçeli’nin bu çağrıyı yapması mühimdir. Burası Türkiye. Bakarsınız yarın bir başkası da çıkar başka bir çağrı yapar ve başka yüksek mahkeme kararlarına da uyuluverir. Belki şehre bir film gelir, bir güzel orman olur yazılarda. İklim değişir Akdeniz olur, gülümse. Demirtaş’ı hemen salarlar mı yoksa sandığa ayarlı süreç saatinin tik tak tik tak biraz daha işlemesi için kendisini bir müddet daha mapushanede bekletirler mi emin değilim. ‘’The Komsiyon’’daki özellikle Ak Partili vekillerin İmralı adasına gitmekten çekindiği, bir evv...

Geçmişin Adaleti

Devletin haktan ve adaletten daha yüksek bir menfaati olamaz. İlk derece mahkemesinin, AYM’nin Tayfun Kahraman kararını tanımaması hukuk devletine başkaldırmaktır. AYM’nin “süper temyiz gibi karar verdiğini”, “yetki gaspı” yaptığını takdir edecek olan ilk derece mahkemesi değildir. Eğer mahkemenin bu yorumu kabul edilecek olursa her mahkeme üst mahkemelerin kararlarına kendince mazaretler bularak uymamazlık eder ki mazallah o zaman yargı mekanizması lunaparka döner. Ve eminin hiç kimse lunaparkı andıran bir yargı mekanizmasının adalet dağıttığı bir ülkede yaşamak istemez. İnşallah tüm vatandaşlar için AYM ve AİHM kararları bir an önce uygulanır ve Türkiye bir nefes alır. Şimdi gelelim işin zor kısmına; Cumhuriyet tarihi boyunca işlerine gelmediğinde hiç çekinmeden, hukukun çiğnenmesine binbir mazeret üretip; kâh ‘dönemin şartları’ kâh ‘devletin menfaati’, kâh ‘ama Ulu Önder’ deyip hukuksuzlukları, Anayasa tanımazlıkları gerekçelendirenler   şimdi   olan bitene it...

Tanrılar, Devletler ve Babalar

Türkiye’deki çok az gelişme böyle doğrudan, yüksek perdeden ve şok edici sözlerle başlamıştır. Bizde genelde önce nabız yoklanır. Yandaş bir iki gazeteciye yazı yazdırılır, ağzını tutamadığını herkesin bildiği bir iki alt düzey siyasetçinin yanında konu açılır ya da onların kamuoyunun kulağına su kaçırması istenir vs. Eğer kamuoyundan ve duruma göre ‘devletin içinden’ tepki gelmezse yola devam edilir. Ama Devlet Bahçeli’nin geçen sene Ekim ayındaki çıkışı böyle değildi. Kürt sorununun hukuk devleti ve demokrasi yoluyla çözülmeye çaba harcanması gerektiği söylemini dahi teröre destek vermek olarak yorumlaya gelen bir siyasi hareketin lideri pozisyonundaki birine göre inanılmaz bir şey yaptı; kendisi ve temsil ettiği siyasi görüş açısından ciddi riskler içerebilecek bir söylemle, kimsenin beklemediği bir anda Abdullah Öcalan’ın Meclis’e gelip DEM Parti grubunun başına geçmesinden ve Öcalan’a ‘umut hakkından’ bahsetti. Hiç kimse neler yaşandığını anlayamamıştı. Bahçeli’nin bu çıkışını...

Aramızdaki Boşluklar

Halide Edip Adıvar hayatının belli bir bölümünü, döneme dair siyasi ve sosyolojik tespitler de yaparak, anlattığı ‘Mor Salkımlı Ev’ kitabında 1. Dünya Savaşı yıllarında bir yolculuk esnasında şahit olduğu manzarayı ve içini kaplayan hissiyatı şöyle anlatıyor; ‘ ’Toros Dağları’nın eteğinde, tam o muazzam sırta tırmanmak üzereyken acı bir feryat işittik ve kamyonu durdurduk. Yolun ortasında yarı çıplak bir ihtiyar kadın oturmuş ağlıyordu. Yeleği parça parça, beyaz saçları fesinin yemenisi altında saçak saçak, çıplak ayakları yerde, buruşuk yüzünde yolunu kaybetmiş bir çocuğun korkusu ve çaresizliği vardı. Yaver, orada ne aradığını sorduğu vakit, bir çocuk gibi dudaklarını büktü ‘Osmaniye’ye giden aşirettenim oğul, dün beni burada koyup gittiler, bugün gelip alacaklardı, beni unuttular, beni terk ettiler. Ah oğul, ah oğul…’ diye feryada başladı. Karanlık basmadan dağları geçmek mecburiyeti bizim orada daha fazla kalmamıza maniydi. Ona ekmek, peynir ve para bıraktık, arkasına da bir ceke...